Augustus 2011

Diaconale reis Tanzania, zomer 2011
Als u dit leest zijn we al weer meer dan een maand terug op Hollandse bodem. Moe van een lange reis, die gelukkig wat voorspoediger verliep dan de heenreis, en vol van indrukken en emoties mochten we onze familie en vrienden weer in de armen sluiten. Drie weken eerder hadden we die armen voor het laatst gevoeld. Drie weken waarin we deel geweest zijn van een totaal andere wereld.

Wat hebben we een avonturen beleefd! Allereerst het vliegen. Vol verwachting van de luxe van een vliegtuig (“op lange afstanden heb je altijd vliegtuigen met van die kleine tv-schermpjes waarop je zelf kan kiezen welke film je wilt kijken”) stapten we in. Helaas, die schermpjes had dit vliegtuig niet. En hoewel de airconditioning vreselijk veel lawaai maakte, kwam er bar weinig koele lucht uit. Vanwege slecht weer moesten we nog een extra landing maken aan de Ethiopische grens met Somalië, maar uiteindelijk kwamen we met een geringe vertraging aan in Tanzania.
Ook het reizen daar is een belevenis. Met zijn allen in een (te) kleine bus, met (te) veel weggebruikers, en (te) veel mensen die je van alles voor (te) hoge prijzen proberen te verkopen wanneer je (te) lang voor een verkeerslicht of politieagent staat te wachten.
En wat te denken van de safari! Een nachtje slapen in een huisje tussen de wilde dieren. Gelukkig kon de deur op slot. Alleen zat er in plaats van glas muskietengaas in de kozijnen. Twee Masaikrijgers hielden de wacht……..
Een bijzondere ervaring was het om gedurende 3 weken met verschillende mensen in een kleine ruimte samen te leven, met de volgende uitdagingen: met 5 of meer mensen je slaapkamer delen, anders eten dan je thuis gewend bent, grote delen van de dag en nacht geen elektriciteit tot je beschikking hebben, en extreem zuinig zijn met water.
We hadden het geluk dat wij naast de kerk ons eigen onderkomen hadden, zodat wij van nabij het kerkelijk leven konden ervaren. En dat gaat ongeveer zo: vanaf 4 uur ’s morgens druppelen diverse mensen binnen om samen God te danken en Hem te bidden of Hij hen deze dag wil zegenen. Dit gaat door tot ongeveer 6 uur en gaat met zoveel kabaal gepaard dat men het in de hele wijk wel moet horen. En vrijwel elke avond wordt er geoefend met zingen of dansen of is er een prayernight. Ook de zondagse diensten zijn een belevenis. ’s Morgens een dienst waarin veel geswingd wordt en een radicale preek gebracht wordt, ’s avonds een dienst waarin gemeenteleden de gelegenheid hebben om te getuigen wat God in hun leven doet.
En tenslotte de avonturen waar we voor gekomen waren: het spelen met de kinderen en het bouwen van twee slaapvertrekken voor de weeskinderen. Bouwen zonder cementmolen, zonder zaagmachine, zonder bouwkraan, maar wel met een schep, een troffel, een schietlood, een hamer en een zaag waarvan regelmatig de tanden moesten worden gezet, een kruiwagen met een kapot lager, een paar half verrotte emmers en heel veel handen…. Uiteindelijk stonden er op de dag dat we terug naar huis gingen twee slaapvertrekken die anderhalf keer groter waren dan oorspronkelijk de bedoeling was, en een beschermingsmuur om het project. En hoewel we nu niet meer in Dar es Salaam zijn kunnen we nog wel veel betekenen: we zijn in overleg hoe de nog ongeveer vijfduizend niet bestede euro’s kunnen worden aangewend.
En de kinderen? Hele dikke vriendschappen zijn ontstaan, waardoor het erg moeilijk was om afscheid te nemen en sommigen het verlangen hebben om volgend jaar opnieuw onder andere Elizabeth, Anna, Alan, Neema, Isac, Naomi, Eliya, Ezechiël,
Purity, Abigail, Enock, Nelson, Faith, Christina en Sabina te bezoeken.

Wilt u meer weten over onze ervaringen? Vraag ons gerust ernaar. Of kijk (nog eens) op http://tanzania2011.waarbenjij.nu. Ieder van ons heeft natuurlijk zijn eigen verhaal, er zijn duizenden foto’s gemaakt, meer dan honderd korte filmpjes, een officiële film van ongeveer drie kwartier en een presentatie van ca. 20 minuten die we u niet willen onthouden.

Hoewel wij de draad weer proberen op te pakken is dit avontuur voor ons niet afgelopen. De mensen, de kinderen, het leven daar heeft ons diep geraakt in ons hart. Er past ons maar één woord: Asante, dank U wel.

Bea de Kruijf (thuisfront) en Ben Werrie

Zoals u weet zijn een aantal jongeren uit onze gemeente naar Tanzania geweest om daar mee te helpen in een weeshuis aan de rand van Dar es Salaam.

Hieronder een foto impressie.

De Bouw

Kinderen